İki yıl önce bugün kendi ellerimle seni yolcu ettim oysaki biliyordum o gidişin dönüşünün çok farklı olacağını. Belki de seni uğurlarken içime doğmuştu.
Bir daha sen benim sevdiğim olarak dönmeyecektin ve ben sana bir daha huzurum demeyecektim.
Bir gün biri çıktı. Diğer bütün kadınlar gibiydi o da, biliyordum. Belki tek farkı benden daha kötü düşmüştü. Hayattan nefret ederken “mutlu musun” diyebilen bir anne, baba beklentisi gibi gelmişti. Çaresizlik bu ya tutunacak iki dal gibi kaldık birbirimize ya da ben öyle sandım. Düzelirim belki dedim. İlk kez birine aşık oldum böylece. Hayat yerin dibine de soksa yüzüme değen onun elleri olsun istedim. Sonra.. Sonra ne mi oldu? Kendimden vazgeçtim ben. Sokaklar şahit bırakmazdım elini. Tutar sımsıkı tutardım. Ama o takılıp kaldı hep birisinde. Onu öyle bırakıp giden birisine. Şimdi gitmek sadece bir vazgeçiş değil. Yüreğim ilk kez acıyor. Ne acılar çektim bir yüreğim acımaz sanırdım. O da oldu..
İnsanların peşinden koşma, kendin ol, kendi işinle meşgul ol ve kendini geliştir. Doğru insanlar, hayatının içerisinde olması gereken insanlar, sana gelecekler ve hayatında kalacaklardır.
